NA SKRÓTY REPERTUAR ŁÓDZKICH KIN REPERTUAR TEATRÓW KALENDARZ SPORTOWCA INFORMATOR KONCERTOWY

Chcesz wesprzeć Plastra? Wpłać na utrzymanie naszego serwera.

Ładowanie Wydarzenia

« Wszystkie Wydarzenia

Prototypy 04: Agata Siniarska. „Osuwisko”

20 listopada 2020 | 12:00 18:00

Wystawa Agaty Siniarskiej „Osuwisko”, będąca czwartą odsłoną cyklu „Prototypy” tworzonego na bazie kolekcji Muzeum Sztuki, zbada – często umykające naszej wizualnej percepcji – materialne aspekty tworzenia i istnienia dzieł sztuki, a także ich dwojaki potencjał: jako archiwum procesów pamięci i zapominania, zdolności do zachowywania i niszczenia struktur zastanego świata.
Zapraszamy na wernisaż:
GDZIE: ms², ul. Ogrodowa 19
KIEDY: 20 listopada 2020
[scroll for ENG]
******************
PROTOTYPY 4: AGATA SINIARSKA, OSUWISKO
20 listopada 2020 – 11 kwietnia 2021
Artyści i artystki tworzą całe światy. Sięgnijmy na moment poza świat sztuk wizualnych, do Ursuli K. Le Guin, która w swoich powieściach wysyłała nas na planety istniejące (jedynie?) w wyobraźni, w których panują odmienne zwyczaje i relacje. W jednym ze swoich esejów pisała: „Tworząc nowy świat, zaczynasz niewątpliwie od starego. By odnaleźć świat, być może musisz jakiś stracić. Może musisz się zgubić. Taniec odnowy, ten, który stworzył świat, był zawsze tańczony tutaj na krawędzi, na skraju…”. Gdzie jest owo „tutaj” i podążające za nim „teraz”? Być może właśnie w tym momencie i pod naszymi stopami. Czy ową przepaścią, nad którą stoimy, nie jest masowe wymieranie gatunków, zagłada klimatyczna i inne powolne lub szybkie kataklizmy, które zwiastują realny koniec światów (ginących ekosystemów czy skupisk ludzkich, w obszarach świata, w których – z uwagi na ocieplanie się klimatu – niedługo nie będzie dało się żyć)?
Czym miałby być ów taniec stwarzający nowy świat na ruinach starego? Taniec jest nie tylko formą ekspresji, ale też aktywnym badaniem możliwości własnego ciała, relacji jego mięśni, stawów, ścięgien i kończyn do przestrzeni. Jest wreszcie pozawerbalnym narzędziem nawiązywania relacji z innymi ciałami. Jako jedna z dziedzin sztuki w najbardziej dosłowny sposób aktywizuje człowieka, mobilizuje jego ciało i myśli do innego rodzaju działania. Choreografia jako jedna z najważniejszych metodologii pracy w ramach tworzenia tańca to w najprostszym ujęciu komponowanie ruchu i relacji ciał w czasie i przestrzeni oraz tego, jak owa sieć relacji odbierana będzie przez widzów.
Wraz z Agatą Siniarską właśnie tak myślimy o wystawie, którą przygotowałyśmy w dialogu z wybranymi dziełami z kolekcji Muzeum Sztuki. Owe ciała to właśnie prace, które mają okazję oglądać Państwo na wystawie, a ich wzajemne relacje tylko z pozoru są statyczne – przecież tworzone są ciągle na nowo z każdym poruszeniem się Waszych ciał i uważności, z każdym nowym skojarzeniem, interpretacją, myślą, odczuciem. Ów ruch wyznacza dla nas dynamikę wystawy, w której badamy proces osuwania się materii, myśli, emocji, pamięci. Nie jest to osuwanie się ku czemuś, ale sam ruch osuwania się w dół, ku ziemi, podyktowany prawami grawitacji. Osuwanie się jako powolne odchodzenie (z tego świata, z pamięci, z historii?).
Wystawa to rodzaj tzw. innego archiwum (co w swojej koncepcji proponuje Agata Siniarska), archiwum materialności dzieł, które przechowuje ślady pracy artystek. Czy rzeźby Aliny Szapocznikow, tak często złożone z odlewów jej nóg czy brzucha, nie stanowią archiwum jej ciała? Czy kolaże Jadwigi Maziarskiej to nie archiwum żywotności jej wizualnej wyobraźni, szkice badające i rozbijające percepcyjne schematy i samą materialność form, faktur, zjawisk, relacji? A monotypie Marii Jaremy to może archiwum napięć form i kształtów, które odnieść możemy do układów nerwowych żywego organizmu? Tak rozumiane archiwum samo w sobie jest żywym, pulsującym organizmem, którego jedynym sensem jest wchodzenie w relacje z innymi organizmami, a zasadą działania – ciągła przemiana. Stanowi ono w ramach wystawy miejsce i moment spotkania przeszłości i przyszłości w procesie zmysłowego odczuwania i wyobrażania naszej współdzielonej teraźniejszości.
Agata Siniarska wspólnie z Justyną Stasiowską przygotowały pejzaż dźwiękowy wystawy oparty o materialność dzieł sztuki i niezauważalne procesy niszczenia, jakim podlegają. Stanowi on niejako stałe zapośredniczenie widmowej obecności artystki, a jednocześnie echo performansu, który w ramach wystawy pokaże ona zaledwie kilkukrotnie. Tym wszystkim jest dla nas Osuwisko. Wystawa jako opowieść mogąca pomieścić szereg równoczesnych narracji i sprzecznych odczuć, pojemna i nietworząca hierarchii. W tym czasie osuwania się, znikania, wymierania światów potrzebujemy nowego rodzaju opowieści. Kto, jak nie artyści i artystki, może snuć owe nowe opowieści związane z trudną sztuką przetrwania na zniszczonej planecie?
kuratorka Katarzyna Słoboda
Artystki: Simone Forti, Krystyna Gorazdowska, Izabella Gustowska, Barbara Hammer, Rebecca Horn, Agata Ingarden, Maria Jarema, Jadwiga Maziarska, Ana Mendieta, Aiko Miyawaki, Teresa Murak, Fortunata Obrąpalska, Ludwika Ogorzelec, Agata Siniarska, Justyna Stasiowska, Ludmila Stehnová, Alina Szapocznikow
Agata Siniarska krąży w swych dociekaniach m.in. wokół działań scenicznych, wideo, wykładów. Interesuje się budowaniem wiedzy, która bada różne media, protokoły, strategie własnej produkcji i nie stosuje wobec siebie żadnej hierarchii. Interesuje ją więc wszelka wiedza, której celem jest nie wyjaśnienie, ale zaangażowanie. Siniarska jest założycielką fxtrouble (dawnej female trouble) – kolektywu, którego działania obracają się wokół tematyki tożsamości, ciała, feminizmów, przyjemności, afirmacji i miłości, a także współzałożycielką Pinpoint TV, artystycznego projektu badawczego w formacie internetowego program telewizyjnego, osadzonego na przecięciu wielu scen artystycznych Berlina.
******************
“(Land)Slip”, an exhibition by Agata Siniarska, the fourth event organised as part of the “Prototypes” project based on the collection of Muzeum Sztuki, will examine material aspects of creating works of art and their further fate that often escape our visual perception, as well as the twofold role thereof: as an archive of processes involved in memory and forgetting and as the ability to preserve and destroy structures of the existing world.
WHERE: ms², 19 Ogrodowa Street
WHEN: November 20, 2020
******************
Artists create worlds. Let us reach beyond the world of visual arts for a moment, to Ursula K. Le Guin, who in her novels sent us, her readers, to planets with different customs and relationships that existed (exclusively?) in our imagination – knew this very well. In one of her essays, she wrote: “To make a new world, you start with an old one, certainly. To find a world, maybe you have to have lost one. Maybe you have to be lost. The dance of renewal, the dance that made the world, was always danced here at the edge of things, on the brink…” Where is this “here” and “now”? Perhaps at this point it is right below our feet. Isn’t this the abyss that we are staring into right now? The mass extinction of species, climate annihilation, and other gradual or abrupt cataclysms that herald the real end of the world, such as humans and ecosystems disappearing from areas that will be soon impossible to inhabit because of global warming.
What would this dance be like, creating a new world on the ruins of the old one? Dance is not just a form of expression, but it is also an active exploration of the possibilities of one’s own body: the relationship between its muscles, joints, tendons, limbs and space. Finally, it is a non-verbal tool for establishing relationships with other bodies. As one of the fields of art, it activates people in the most literal way, mobilizing their body and thoughts to work in a different way. In the simplest terms, choreography, as one of the most important methodologies of work in dance, involves composing movement and conceiving the relationships between bodies across time and space; and understanding how the audience will perceive this network of relations.
Together with Agata Siniarska, this is how we feel about the exhibition, which has been prepared in dialogue with selected works from the collection of Muzeum Sztuki in Łódź. The bodies in question are the exhibited artworks, and their mutual relations are only seemingly static – after all, they are constantly re-created with each movement of a visitor’s body; and their awareness gives rise to new associations, interpretations, thoughts, and feelings. For us, this movement determines the dynamics of the exhibition, in which we study the process of the collapse of matter, thoughts, emotions, and memory. It is not a slipping towards something, but rather the very downward movement towards the ground, dictated by the laws of gravity. Slipping away is understood as a slow departure (from this world, from memory, from history?).
The exhibition is a kind of an other archive (as proposed in her text by Agata Siniarska) – an archive of the material qualities of artworks that preserve traces of the artist’s work. Do Alina Szapocznikow’s sculptures, so often composed of casts of her legs or belly, constitute an archive of her body? Are not Jadwiga Maziarska’s collages an archive of the liveliness of her visual imagination, with her sketches exploring and breaking down the patterns of perception and the very materiality of forms, textures, phenomena, and relationships? Are Maria Jarema’s mono- types not an archive of tensions of forms and shapes that can be related to the nervous system of a living organism? The archive, understood in this way, is in itself a living, pulsating organism, whose sole purpose is to enter into relationships with other organisms, and the only principle of acting, continuous change. Within the framework of the exhibition, the archive is the space and time, the past and the future, meeting in the process of sensory feeling and imagining our shared present.
Together with Justyna Stasiowska, Agata Siniarska created a sonic landscape for the exhibition and anchored it in the materiality of works of art and in invisible processes of decay that they undergo. In a way, it provides a continuous interface with the phantom-like presence of the artist and echoes the performance that she will show only several times during the exhibition. This is what the (Land)slip is for us. The exhibition as a story capable to encapsulate multiple parallel narratives and contradictory emotions, capacious and non-hierarchical. When the worlds are slipping, when they gradually disappear, we need a new type of story. If it is not for female and male artists, who else could tell these new stories linked with the difficult art of survival on our destroyed planet?
Katarzyna Słoboda, curator
Artists: Simone Forti, Krystyna Gorazdowska, Izabella Gustowska, Barbara Hammer, Rebecca Horn, Agata Ingarden, Maria Jarema, Jadwiga Maziarska, Ana Mendieta, Aiko Miyawaki, Teresa Murak, Fortunata Obrąpalska, Ludwika Ogorzelec, Agata Siniarska, Justyna Stasiowska, Ludmila Stehnová, Alina Szapocznikow
Agata Siniarska in her investigations touches, among others, stage practices, video, and lectures. She is interested in building up knowledge that examines diverse media, protocols, and self-developed strategies without imposing any hierarchies. She is also interested in all sorts of knowledge aimed to engage, not to explain. Siniarska is the founder of fxtrouble (formerly ’female trouble’) – a collective whose activities are centred around aspects of identity, carnality, feminisms, pleasure, afirmation, and love; she is also a co-founder of Pinpoint TV, an artistic research project that has been designed as an Internet TV channel set within intersecting art-scenes of Berlin.

Szczegóły

Data:
20 listopada
Czas:
12:00 – 18:00
Wydarzenie kategoria:
Wydarzenie Tagi:

ms2

Więckowskiego 36
Łódź, łódzkie Polska
+ Google Map
http://msl.org.pl/

ZOSTAWIĆ KOMENTARZ

*