Boska_komedia_2Dwudniowe obcowanie z włoską klasyką – Dante Alighieri w wersji Eimuntasa Nekrošiusa i jego litewskiego Teatras Meno Fortas.

Twórcy rozbili poemat na dwa spektakle – Boska Komedia opowiada o piekle i czyśćcu. Raj dopełnia całość, jednak może był interpretowany jako osobna sztuka. Co pozostało z pierwotnego tekstu? Na pewno dialogi, a raczej całe fragmenty przytaczane przez aktorów. Także sama sytuacja wyjściowa i główni bohaterowie Dante, Wergiliusz czy Beatrycze. Pozostała również idea. Reszta to pomysł i wykonanie litewskich artystów.

Boska Komedia to opowieść o poszukiwaniu, poprzez wieloraką metaforę, filozoficznych prawd. Nie otrzymujemy ich na talerzu, sami musimy rozumieć, interpretować, kolejne ruchy sceniczne, scenografię czy muzykę. I właśnie to największa siła spektaklu – jego niezwykła plastyczność, zmienność oświetlenia, sugestywne dźwięki oraz interesujące rekwizyty. A gdzieś obok wijące się, często dosłownie, postacie, które niczym z teatru czytanego cytują kolejne fragmenty dzieła Dantego. Fabuła, szczątkowa, jednakże doprowadza głównego bohatera do upragnionego celu, miejsca, o którym opowiada kolejna sztuka.

Boska_komedia_4

Raj Nekrošiusa to historia obdarta, słowa są tu jedynie dopełnieniem. Reżyser skupia się, podobnie jak w Boskiej Komedii, na szczególe. Ponownie to scenografia, drobne ruchy, tworzą całą opowieść – opowieść o twórcy, który bierze odpowiedzialność za własne dzieło. Podobnie jak litewski adaptator.

Niekoniecznie każdy odbiorca sztuk zrealizowanych przez Meno Fortas będzie z nich zadowolony. Nie do końca widz poczuje satysfakcję, jednak należy docenić konsekwencję interpretacji. Bo mamy tu do czynienia nie z reinterpretacją, a jednak po prostu z interpretacją. Nieco nowoczesną w formie, dość tradycyjną w treści. Nekrošius nie odczytuje klasyki od nowa, nie doszukuje się nowych, współczesnych wątków. Pracowano tu nad “absolutem”, standardem. I to chyba jednak główny zarzut dotyczący przedstawień, które na pewno należy zaliczyć do interesujących prób zobrazowania dawnych dzieł współczesnemu odbiorcy. 

Raj8

Reżyseria: Eimuntas Nekrošius
Scenografia: Marius Nekrošius
Kostiumy: Nadežda Gultiajeva
Muzyka: Andrius Mamontovas
Oświetlenie: Džiugas Vakrinas

Obsada Boskiej Komedii:  Dante – Rolandas Kazlas, Beatrycze – Ieva Triškauskaitė, Wergiliusz – Vaidas Vilius, Papież Remigijus – Vilkaitis, Posłaniec – Paulius Markevičius, 2πR – Audronis Rūkas, Italia – Marija Petravičiūtė, Sapia/Pia – Julija Šatkauskaitė, Franczeska – Adelė Teresiūtė – Aukštikalnė, Gemma – Milda Noreikaitė, Vanni Fucci – Šarūnas Zenkevičius, Brunetto Latini – Simonas Dovidauskas, Casella/Charon – Vygandas Vadeiša, Obywatel Florencji – Pijus Ganusauskas, Nino – Justas Valinskas

Obsada Raju:  Dante – Rolandas Kazlas, Beatrycze – Ieva Triškauskaitė, Audronis Rūkas, Marija Petravičiūtė, Milda Noreikaitė, Julija Šatkauskaitė, Pijus Ganusauskas, Šarūnas Zenkevičius, Simonas Dovidauskas, Vygandas Vadeiša

Asystent reżysera: Tauras Čižas
Dźwięk: Arvydas Dūkšta
Rekwizytor: Genadij Virkovskij

/Zdjęcia: Dmitri Matveev

PODZIEL SIĘ
POWIĄZANE POSTY
_MG_5497_resize
Zemsta w Teatrze Małym – recenzja
miedzynamidobrzejest
34. FST – Między nami dobrze jest – recenzja
shopping_and_fucking_20121123_1653994258
31 FST: Shopping & Fucking – recenzja

ZOSTAWIĆ KOMENTARZ

*