zakarddW Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi można podziwiać kolekcję tkanin żakardowych, tworzonych przez znamienitych artystów łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych. Łódzki żakard to ciekawa kolekcja wzorów nowoczesnych i tradycyjnych „tkana” od lat 50. aż do dziś.

  
Początki żakardu, czyli tkaniny o bardzo rozbudowanych (wielkoformatowych) wzorach, jedno- lub wielobarwnych, wykonywane na krosnach wyposażonych w mechanizm Jacquarda sięgają XIXw. Wtedy to ten rodzaj tkaniny uznawany był niezwykle nowoczesny, mimo swoich nieskomplikowanych wzorów. W kolejnych latach, wraz z rozwojem przemysłu tkackiego, tkaniny żakardowe stawały się coraz bardziej wzorzyste, skomplikowane i luksusowe, zdobywając tym samym popularność na salonach Europy. Żakard stosowano jako dekoracyjną tkaninę obiciową dla mebli i ścian. Drapowano ozdobne kupony tej tkaniny w zasłonach okien. Te o najbardziej skomplikowanych, a zarazem najdelikatniejszych wzorach podbijały przemysł mordowy służąc do produkcji gorsetów i sukni. Żakard stanowił coraz ciekawszy  i coraz bardziej kunsztowny wymiar ekspresji dekoratorskiej tamtych lat.
 
zakaard2
   
Na „żakardowej modzie” skorzystała także Łódź. Tkano wzorzyście przede wszystkim wyroby konfekcjonowane: obrusy, serwety, chusty, koce (tzw. kołdry), kapy (rzadko pluszowe), dywany oraz tkaniny okazjonalne, w tym portrety. U Scheiblera i Grohmana produkowano kocyki, koce u Poznańskiego. W Widzewskiej Manufakturze powstawały: obrusy, serwetki, ściereczki, ręczniki. Tkano wzorzyście i metraż – obiciówkę meblową wytwarzał Finster, odzieżówkę bawełnianą Geyer, bieliźniarską gorsetówkę Kon, a Klinge & Schulz zdecydowanie droższe jedwabie na sukienki i bluzki. Małe wytwórnie specjalizowały się w „gobelinach mechanicznych” z orientalnymi, historyzującymi i pejzażowymi scenami. Łódzkie, przemysłowo wytwarzane żakardy sprzedawano na ziemiach polskich; w dużej mierze decydowały o dekoracji wnętrz mieszkalnych (portiery, kotary, zasłony, narzuty, makaty, dywany, obicia mebli, galanteria stołowa).

Dziś łódzki żakard to przede wszystkim nazwiska takie jak Elżbieta Kędzia, Lidia Chocza, Andrzej Rajch czy Krystyna Górska. Dla tych oraz wielu innych twórców technika żakardu, organizującego swoistym rytmem kompozycję, to ważne pole poszukiwań twórczych. Obejmuje doświadczenia z różnorodnymi surowcami, teksturami, fakturą, ale i flirty z tkaniną nicielnicową, podwójną, dywanową. W sferze plastycznego obrazowania zawiera szeroki obszar przedstawieniowy: od stylizowanych i uproszczonych motywów zaczerpniętych z natury oraz zaczerpniętych ze sztuki ludowej, po lapidarne geometryczne znaki, wątki czerpane z bogatego repertuaru historycznych tkanin, również z grafiki, najnowszej fotografii i wszechobecnej reklamy. Wypracowane formuły plastyczne cechuje zdyscyplinowanie, a z upływem czasu do głosu dochodzi większa oszczędność użytych w budowie środków oraz zawężana paleta barwna.

Wystawę można podziwiać do 2 września 2011 r.

/na podstawie info. pras.
 
Łódzki żakard Łódzki żakard Łódzki żakard
Łódzki żakard Łódzki żakard Łódzki żakard
Łódzki żakard Łódzki żakard Łódzki żakard
Łódzki żakard Łódzki żakard Łódzki żakard
Zobacz także:
PODZIEL SIĘ
POWIĄZANE POSTY
IMG_4419
Must have 2016 (foto)
dywany
Happy Birthday – wystawa dywanów Jolanty Rudzkiej-Habisiak (foto+wideo)
IMG_0946
XL lat Sztuki Włókna (foto)

ZOSTAWIĆ KOMENTARZ

*