1905W 1905 roku oczy niemal całej Europy zwrócone były na wielki ośrodek przemysłu w zaborze rosyjskim – Łódź. Do miasta przyjeżdżali zagraniczni korespondenci, a na łamach zachodnich gazet regularnie pojawiały się relacje z wydarzeń, których areną były łódzkie fabryki i ulice. Cesarstwo Rosyjskie ogarnęła rewolucja wymierzona w carat i nieokiełznany kapitalizm. W Królestwie Polskim walczono m.in. o autonomię ziem polskich, ośmiogodzinny dzień roboczy, godne warunki pracy, ubezpieczenia na starość i od wypadków czy powszechne polskie szkolnictwo. Łódź była jednym z głównych ośrodków buntu.

Pod koniec czerwca 1905 roku ustała praca w fabrykach i na ulice Łodzi wyszło ponad 70 tysięcy osób. Strajkował prawie każdy zdolny do pracy: Polacy, Żydzi i Niemcy – ramię w ramię. W dniach 22–24 czerwca w mieście stanęły barykady, wybuchło robotnicze powstanie. Walczono o godność i wolność.

W 2015 roku obchodzimy 110. rocznicę Rewolucji 1905 roku. Jest ona zapomnianym fenomenem wystąpień robotniczych, uczniowskich i chłopskich, konfliktów społecznych o podłożu socjalnym, a także zrywu o charakterze niepodległościowym. Ten ważny dla historii naszego kraju okres jest niemal nieobecny w szkolnych programach, publicystyce, produktach kultury masowej itd. Miasto Łódź było w tym czasie jednym z najważniejszych ośrodków Rewolucji, a najistotniejszym dla Łodzi wydarzeniem doby Rewolucji było Powstanie Łódzkie, trwające od 22 do 24 czerwca 1905 roku, w którym to tysiące mieszkańców spontanicznie rzuciły się do walki o wolność i godność.

W 110. rocznicę Rewolucji 1905 roku mamy zaszczyt zaprosić na uroczyste obchody Powstania Łódzkiego. Harmonogram:

Oficjalne złożenie kwiatów:

20 czerwca, sobota, godz. 12.00,
Pomnik Czynu Rewolucyjnego w parku im. Józefa Piłsudskiego (na Zdrowiu) w Łodzi.

Na Polesiu Konstantynowskim władze carskie chowały w mogiłach zbiorowych ciała straconych rewolucjonistów. W 1923 roku wzniesiono tam Kolumnę Rewolucjonistów.W czasie II wojny światowej zburzyli ją okupanci. Stojący do dziś Pomnik Czynu Rewolucyjnego wzniesiono dopiero w 1975 roku. Nawiązując do tradycji międzywojnia — regularnych uroczystości rocznicowych ku czci bohaterów i bohaterek rewolucji 1905 roku — Klub Krytyki Politycznej w Łodzi we współpracy z Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi oraz Urzędem Miasta Łodzi zapraszają na oficjalne składanie kwiatów pod Pomnikiem Czynu Rewolucyjnego w parku im. Józefa Piłsudskiego (na Zdrowiu).

Akcja „Żyję w mieście rewolucji” — marsz rewolucyjny z udziałem Teatru Chorea i Krakowskiego Chóru Rewolucyjnego:

20 czerwca, sobota, godz. 19.05,
Skrzyżowanie ulic Rewolucji 1905 i Wschodniej.

Klub Krytyki Politycznej w Łodzi już po raz trzeci organizuje obchody Rewolucji 1905 roku i Powstania Łódzkiego. W tym roku chcemy przypomnieć o tych wydarzeniach w sposób szczególny, ze względu na ich 110. Rocznicę. W tym roku wraz z Teatrem Chorea i Krakowskim Chórem Rewolucyjnym przygotowujemy przemarsz z flagami i śpiewem. Na trasie marszu uczestników będą zaskakiwać krótkie scenki muzyczne, wprowadzające w historię Rewolucji 1905 roku i innych wystąpień społecznych.

Afterparty:
Po zakończeniu przemarszu, w klubie Niebostan, ul. Piotrkowska 17.

PODZIEL SIĘ
POWIĄZANE POSTY
90urodziny
90. urodziny łódzkiego lotniska
pograjka
Łódzka Pograjka. Dni Kultury Tradycyjnej
festiwal_jezdziecki
V Festiwal Jeździecki Manufaktura 2015
1 Komentarz
  • jakelo
    18 czerwca 2015 at 11:22

    „Krwawe błoto.”
    „Nie wolno nam zapominać o tym, co się działo na polskiej ziemi w ostatnich czasach. Brzmią jeszcze w uszach niepodobne do wiary okrzyki: „precz z Polską!”, wydawane na ulicach Warszawy i innych miast w Królestwie; stają nam jeszcze w oczach drukowane paszkwile na Orła Białego w pismach nierosyjskich i nierządowych. Pamiętamy, z jaką usilnością odwodzono ludzi od idei polskiej i od miłości ojczyzny. Byłoby złudzeniem mniemać, że tych ludzi już nie ma lub że jest ich garstka nieznaczna. Barbarzyński i pozbawiony mózgu socjalizm krajowego wyrobu oraz jego zagraniczny dla krajowego użytku surogat, ogarnęły spore zastępy, zwłaszcza w klasie robotniczej i zrobiły swoje. Mielismy przecież i usiłowania rewolucyjne – tę marną i niedołężą córkę niedołężnej rewolucji rosyjskiej. Rzuciła ona w ślad za matką kilka bomb, zabiła kilkudziesięciu rosyjskich policjantów, kilkuset polskich obywateli, a w końcu przeszła w zwykły bandytyzm.

ZOSTAWIĆ KOMENTARZ

*