5ec5d988a59616098cf754214f7c2153 Chcemy oceniać sytuację, stać się jej częścią i wniknąć w świat literacki tak głęboko, aby móc zatracić się w nim bez pamięci, zapominając jednocześnie o tym, który nas otacza – świecie szarym, beznamiętnym, nudnym i obliczalnym w każdym, najmniejszym szczególe.

Wygodnie moszcząc sobie miejsce w ciepłym fotelu, przy filiżance, kawy, czy herbaty, w półmroku tworzymy nastrój, który ma sens tylko wtedy, gdy nasza wyobraźnia pozwoli nam na zrozumienie i przeniesienie się do świata fikcji, świata pełnego zaskakujących obrotów akcji, nieszablonowych postaci – świata rozmów, lęków, miłości, życia i śmierci, który, tak inny od naszego, jest mu jednocześnie tak bliski.

Zaletą dobrego, a cechą nieodzowną znakomitego kryminału, jest jego realność. To ona usypia czujność czytelnika, który nie spodziewając się niczego, brnąc przez kolejne strony opowieści o zwykłych losach zwykłych ludzi, nagle napotyka na wątek tak autentyczny, a zarazem tak zaskakujący, iż jest skłonny uwierzyć, że mógłby przydarzyć się nawet jemu.

 

Idąc dalej, rozsmakowany w wartkiej akcji przeplatanej z idealnie umiejscowioną, mistrzowską retardacją, zaczyna identyfikować się z bohaterem czytanej powieści na tyle, iż gotów jest uznać go za istniejącą postać, a historię, która przeżywa, za prawdziwą lub chociażby spisaną na faktach.

 

Lubimy bowiem czytać o brutalnych morderstwach, chcemy badać zatarte tropy, odkrywać kryminalne wątki, śledzić podejrzanych i podpowiadać, linijka po linijce, protagonistom co i kiedy powinni zrobić, dokąd pójść i w którą uliczkę skręcić.

 

Lubimy zgadywać, przy końcu każdego z rozdziałów, kto i dlaczego zamordował, kto dopuścił się tej czy innej zbrodni, delektując się w tym czasie naszą genialną dedukcją i wnikliwością poczynionych obserwacji.

 

W najlepszych gatunkowo powieściach kryminalnych nie odnajdziemy postaci zbyt przerysowanych, zjawisk paranormalnych, bohaterów zbyt bohaterskich, miejsc, których istnienie byłoby nieprawdopodobne, czy nieprzeciętnie pięknych kobiet.

 

Najlepsze kryminały opowiadają o zaskakujących, nieoczekiwanych, nieszablonowych losach, ale losach… zwykłych ludzi, takich samych jak my – czytających książki, flirtujących, jedzących na śniadanie tosty z dżemem i pijących chłodne drinki w upalne, sierpniowe wieczory.

Powieść Åsy Larsson to… prawdziwa klasyka gatunku.

 

Więcej o powieści na stronie Wydawnictwa Literackiego!

 

Åsa Larsson (ur. 1966) – szwedzka autorka powieści kryminalnych, urodziła się w Uppsali, ale dzieciństwo i młodość spędziła na dalekiej północy, w Kirunie. Wróciła do Uppsali na studia. Przez kilka lat pracowała jako prawniczka ze specjalnością prawo podatkowe.

Zadebiutowała w 2003 roku powieścią kryminalną Solstorm (Burza z krańców ziemi), która stała się bestsellerem i za którą Szwedzka Akademia Pisarzy Kryminalnych (Svenska Deckarakademin) przyznała autorce nagrodę za najlepszy debiut roku.

Rok później członkowie Akademii uznali kolejną powieść Åsy Larsson Det blod som spillts (Krew, którą nasiąkła) za najlepszą szwedzką powieść kryminalną. Po sukcesie pierwszej książki poświęciła się całkowicie pisaniu. Obecnie mieszka w Mariefred, ma dwoje dzieci.

{jcomments off}

PODZIEL SIĘ
POWIĄZANE POSTY
urodziny_tuwima_20100918_1181973616
2013 Rokiem Tuwima – wywiad z Marcinem Bałczewskim
Laureaci 26. edycji Nagrody Złoty Ekslibris i 9. edycji Nagrody Superekslibris
getto_walczy
Getto walczy po 70 latach – książka Marka Edelmana
1 Komentarz
  • Maciek
    16 stycznia 2011 at 06:47

    Błagam, tylko nie “na faktach autentycznych” ;(

ZOSTAWIĆ KOMENTARZ

*