innyswiatDanuta Szaflarska zagrała w ponad czterdziestu filmach. Jest żywą legendą polskiego filmu. Po raz pierwszy na ekranie pojawiła się w roku 1946 u Leonarda Buczkowskiego jako Halinka Tokarska w pamiętnym powojennym dramacie Zakazane piosenki. Następnie wystąpiła u tego reżysera w pierwszej polskiej powojennej komedii Skarb.

Nie wypada wypominać wieku kobietom, ale ta artystka jest jedyna w swoim rodzaju, więc muszę poruszyć ten temat. Mimo iż aktorka obecnie liczy sobie 98 wiosen, to nadal jest aktywna zawodowo. Ostatnio mogliśmy oglądać ją u Władysława Pasikowskiego w jego kontrowersyjnym obrazie Pokłosie. Wprawdzie nie była to rola pierwszoplanowa, ale aktorka swoim talentem zachwyciła krytykę do tego stopnia, że ta nominowała ją do kolejnego Orła tym razem za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Nie jest to więc jedyne wyróżnienie w długiej karierze artystki. Jest ona laureatką m.in. Złotych Lwów i Złotej Kaczki. Ta ostatnia nagroda przyznawana jest przez redakcję miesięcznika FILM. A skoro już o tym tytule mowa, to należy przypomnieć, iż Danuta Szaflarska znajdowała się na pierwszej okładce tego (zamkniętego niedawno) magazynu.

W dobie internetu mogłoby wydawać się, że wiemy wszystko o wszystkich i nic nie jest w stanie nas zaskoczyć – nic bardziej mylnego. Dowodem na to jest najnowszy film Doroty Kędzierzawskiej Inny świat, w którym Danuta Szaflarska odsłania nikomu dotąd nieznane fakty z jej życia. Warto podkreślić, że nie byłoby tego obrazu, gdyby nie wieloletnia przyjaźń obu pań, które “zrobiły” ze sobą kilka dzieł m.in. wzruszający dramat  Pora umierać. Najnowsze och wspólne dzieło, to film jednej aktorki – przez cały czas jego trwania oglądamy archiwalne zdjęcia, które komentowane są przez artystkę. Na ekranie przewijają się krótkie fragmenty filmów z jej udziałem, a całości towarzyszy przyjemna muzyka Włodzimierza Pawlika. Tyle jeśli chodzi o personalia.

Inny świat to pasjonująca dokumentalna opowieść biograficzna, którą ogląda się z zapartym tchem. W filmie przeplata sie wiele wątków. Artystka opowiada m.in. o swoim dzieciństwie, o okresie studiów aktorskich, o małżeństwie, a także o okresie II wojny światowej. Podczas wspomnień tryska humorem, ma ogromny dystans do wielu sytuacji – świadczą o tym chociażby opowieści o suszeniu pieluch w czasie powstania warszawskiego. Z drugiej strony pojawiają się momenty, w których zaczyna drżeć jej głos, wracają wspomnienia, są momenty wzruszenia. Oglądając obraz Kędzierzawskiej ukazuje Danutę Szaflarską jako kobietę z bogatą historią, której życie nie oszczędzało. Na ekranie pokazana jest też ta tzw. druga strona medalu, czyli szczęście, które sprzyjało artystce w najtrudniejszych chwilach, dzięki któremu można wciąż oglądać ją na wielkim ekranie. Mimo upływu lat, o których mogą świadczyć liczne zmarszczki i białe włosy w filmowej Halince Tokarskiej drzemie w wciąż siła i niesamowita energia Szaflarska jest przykładem, że mimo wieku można być wciąż młodą duchem. Jest to osoba pewna siebie, bezpośrednia, niekiedy nawet bezczelna i przede wszystkim niesamowicie sympatyczna i ciepła – przyciąga do siebie ludzi. Jej mottem życiowym wydaje się być to, które zaczerpnęła od księdza Jerzego Popiełuszki – nie ma lekko.

Dlatego też należy wziąć sobie te słowa do serca i przestać narzekać. Należy również pójść do kina, kupić bilet i obejrzeć Inny świat – film, po obejrzeniu którego inaczej spojrzymy na rzeczywistość i stwierdzimy, że dzisiaj nie jest wcale tak ciężko jak nam się wszystkim wydaje.

PODZIEL SIĘ
POWIĄZANE POSTY
zycnieumierac
Żyć nie umierać – recenzja
wrognumerjeden
Wróg numer jeden – recenzja
drogadozapomnienia
Droga do zapomnienia – recenzja

ZOSTAWIĆ KOMENTARZ

*